بهار،عشق،زمین

بهار عاشق بود و زمین معشوق. عشق بی تابی می آورد و بهار بی تاب بود.

 زمین آرام و سنگین وصبور.

زمین هرروز رازی از عشق به بهار می داد

و می گفت: "این راز را با هیچ کس در میان نگذار

نه با نسیم،نه با پرنده و نه با درخت .

 رازها را که برملا کنی، بر باد می رود وراز بر باد رفته، رسوایی است"

هر دانه رازی بود و هر جوانه رازی ، هر قطره باران و هر دانه برف، رازی.

و رازها بی قرار بر ملا شدن بودند و بهار بی قرار بر ملا کردن.

زمین اما می گفت: هیچ مگو که خموشی رمز عاشقی است

 و عاشقی سینه فراخی می خواهد به فراخی عشق

زمین می گفت: دم بر نیاور، تا این سنگ سیاه الماس شود

 واین خاک تلخ، شکوفه گیلاس